Na een aantal weken wachten op de daadwerkelijke openingen, ben ik dan 2
weken geleden begonnen met dansles geven. Thuis op het balkon in de zon 2 uur
lang lessen voorbereiden en toen op woensdag met de tuk-tuk naar Sway Pak. Sway Pak is een dorpje net buiten Phnom Penh waar bijna alle meiden
verkocht worden in de sexhandel. Verschrikkelijk! Via een organisatie konden we
hier terecht om bij te dragen aan een kinderprogramma. Ook worden er
bijbelstudies gegeven aan de wat oudere jongeren en zijn ze aan het bouwen aan
een fitnessplek voor de toeristen die daar eigenlijk voor andere zaken komen. De eerste dansles was even heel anders dan ik had verwacht. In mijn
gedachten zou ik allemaal oudere meiden les moeten geven, maar in plaats van
dat waren er 30 kinderen in de leeftijd van 3 tot 12. Het was dus even
improviseren, maar de kinderen vonden het geweldig. De tweede keer waren er
minder kinderen omdat er ergens anders ook Engelse les gegeven werd. Dit keer
hadden we het programma wat omgedraaid. Eerst werd er in de grote groep een
bijbel verhaal verteld en daarna geknutseld. Terwijl dit bezig was heb ik 2 wat
oudere tienerjongens bezig gehouden. Ze waren een beetje aan het
herrie
schoppen en werden naar buiten gestuurd met de mededeling aan mij dat het
‘slechte jongens’ zijn die roken. Nou hou ik er juist van om met die gasten te
werken, dus ben ik samen met hen gaan breakdancen, push-ups gaan doen,
acrobatiek, handje drukken enz. Het leuke is dat ik hoewel ik de taal niet
sprak ze wel gewoon onder de duim kon houden, heerlijk is dat! Toen het daarna
tijd voor mij was om dansles te geven waren ze helemaal rustig en konden ze
zelfs meedoen met de rest van het programma! Echt gaaf! Zo fijn om juist die
jongens de Liefde van Jezus te mogen laten zien! De dansles ging er ietwat ruw aan toe door de oudere meiden die aanwezig
waren, maar weer opnieuw hebben ze er allemaal echt van genoten. De kinderen
zitten vol emotie, boosheid, verdriet enz. en dans is dan echt een manier om het
eruit te gooien, zij het soms wel op een wat ruwe manier. Dit vraagt dan om
vindingrijkheid om alles toch in goede banen te leiden. Elke keer leren we zo
weer een beetje meer en gaat het steeds beter.

Christina, gaaf dat je nu echt bent begonnen met dansles geven, en gaaf van de discipelschapsgroepen. Ik vind t heel knap dat je er niet voor terugdeinst om ook met de minder makkelijke mensen te werken! Veel plezier en zegen! En succes met t bagelbedrijfje jullie allebei. Ik vind t niet zo onhaalbaar klinken, wat is de moeilijkheid? Beetje promoten misschien. En mocht t niet in 1x lukken, dan zal het in elk geval ervaring opleveren die weer bruikbaar is voor andere ideeën!
Geplaatst door: Marjolijn | donderdag 26 februari 2009 om 11:05